Ne zaman sen gelsen, büyük kent öyküleri geliyor aklıma…

Bembeyaz gülüşün, ellerinde can bulma tutkusu,

belki de yalnızlığımı kadınlığında sonlandırma arzusu…

Sorgula beni, ve hayallerimin denizinde götür çocukluğuna…

Koynumda kıvrılmışken bedenin, sıcaklığını yaşamalıyım her öğün…

Kalabalık caddelerde yüzüm görünmez benim…Yüzüm, gözüm, aklım,

 fikrim sen kesilir soğuk kış gecelerinde, ellerim ceplerimde…

Puslu sokak lambaları

sayesinde görebiliyorum gölgemi…Sokak müzisyenleri kadar umarsızım bir

başıma…Cadde uzun, sokak ıssız, bir tek hayalin ısıtabiliyor düşüncemi…Ben,

seni düşünüyorum, aynı zamanda yokluğuna yürüyorum sensizliğin bilinmeyen

dikenli tellerinde…

Aniden gelip, aniden gidiveren yaz yağmurları gibi sesin…Islatıyorsun aşkın

ile yanan hücrelerimi, tadın damağımda kalıyor…Özlüyorum seni, buram buram

tek başınalık kokan  sensizlik cinnetlerinde…Yalnızsın biliyorum en az

yaşadığım sensizlik kadar…Narin ve kırılgan yüreğin istiyor sıcaklığımı

belki de, yola çıkmak cesaret ister büyük kent öykülerinde…O güzel gülüşün

daha fazla büyüyor içimde git gide…Durduramıyorum içimde büyüyen seni hiç

bir biçimde…Sessiz ve sakin ıslıklarımı dinliyor tüm şehir yokluğunun

çıldırtan saatlerinde…Geceleri daha da bir aydınlanıyor hayalin can

perdemde….

Araç lambaları yokluğunu resmediyor soğuk kaldırım taşına…

” Yokum ben ” demek istercesine…

Sen ne kadar yoksan, ben o kadar var oluyorum sensizliğin sessizliğinde…

Haykırmak istiyorum seni sevdiğimi büyük kent öykülerinde…

Ara sokaklarda yalnızlık tarafından kovalanan yasadışı bir aşk belki de…

Seviyorum seni işte, öylesine değil ölesiye…

Üşüyor kelimelerim; en az beyaz ellerin kadar.

Sensizliğimi resmettiğim büyük kent öykülerimde.